Gedankenexperiment

Vivo. O gato estaba vivo e eu cheguei a casa con ganas de enredar. Daquela, apenas comprobar que os meus pais aínda non chegaran, encetei a empresa con afouteza.
O pouco material que ía necesitar podía atopalo no territorio de papá: o recuncho do garaxe inzado de ferralla ao que el chama o seu taller. Tres cousas, só tres –gato aparte, por suposto–, era canto necesitaba: unha caixa de cartón, un globo e o veleno.
Eu ben sabía onde agocha a garrafa transparente co líquido azul; non é necesario falar estranxeiro para comprender o significado da etiqueta cunha caveira vermella e a advertencia admonitoria: atchung! Sempre que o emprega, enfundado nunhas luvas e cunha máscara tapándolle o nariz, refunga o aviso: non te achegues. É velenoso ata respiralo!
Xusto por iso, por remexer onde non debía no laboratorio de bioloxía, puxéranme na porta. Na porta, si, pero do lado de fóra. Dez minutos aí tranquilo –dixéranme con voz seria ao tempo que me esculcaban con ollada analítica–, reflexionas e logo volves ao teu sitio sen armar ruído.
Na aula a carón da nosa a clase de física discorría coa porta aberta e podía escoitarse todo. Naquel intre falaban dun deses experimentos mentais que moito lle gustan a eles e tanto nos aburren a nós. No medio dunha desas frases que ninguén entende –as partículas elementais posúen o don da ubicuidade, poden estar en dous lugares diferentes ao mesmo tempo–, escoitei falar dun gato, dunha caixa e dun veleno. Como amentaban un micho, erguín a orella: as leis do mundo cuántico son outras; as súas regras non rexen no mundo clásico. No mundo cuántico o que pode suceder, sucede. Sempre. O que dicían non tiña sentido algún; case nin parecía unha clase de ciencias. ...a probabilidade dos dous sucesos é a mesma: a metade cada unha. A desintegración sucede e non sucede. Ambas á vez. A ampola rompe e non rompe e polo tanto o gato...
Emporiso, en canto cheguei a casa, fixen o que fixen. O experimento repetino tan igualiño como puiden; cando menos procurei ser fiel ao seu espírito. De onde ía sacar, coitado de min, un mangado de partículas radioactivas cunha posibilidade de desintegración nos seguintes minutos do cincuenta por cento?
A caixa pecheina con cinta de embalar por todas e cada unha das xunturas. Cando acabei, nada se podía enxergar de canto puidese suceder no interior. Para o orificio do lado superior tracei unha circunferencia co compás, precisión científica, e logo recorteina coa coitela. A fase máis delicada do traballo, envorcar o veleno dentro do globo, necesitou dos meus cinco sentidos: estireille o pescozo con coidado, axusteino ben á boca da garrafa e vertín o contido pouco e pouco, inclinándoa cunha velocidade de apenas uns graos por segundo, ata encher a metade do volume. Para rematar, só me quedou comprobar que o globo encaixaba, de xeito tan preciso como unha chave no seu pecho, no burato que practicara na caixa.
Eu ao gato quérolle ben, iso que se entenda. Se non fose pola miña devoción á ciencia, xamais o poñería en perigo. Erwin é mequeiro e enredante; aínda agora, que vai para grande, agarda na porta pola miña chegada para que xogue con el. Mais se unha cousa estaba clara era que sen gato non había experimento. Entón, sen concesión posible aos remorsos, executei o meu plan: fixen soar na cociña a súa caixa de comida e, sen darlle tempo a cheirar o contido do prato, engancheino polo pelello da caluga e levanteino no aire. O Erwin, pendurado da miña man, espernexou con desespero, como intuíndo o encerro incerto que o agardaba. Asegureime de que ninguén estaba a mirar, ninguén, seica requisito indispensable da experiencia, metino na caixa e encaixei no burato o globo letal.
Mentres roía a merenda púxenme a pensar que a cuestión, segundo entendera, quedaba deste xeito: se Erwin rabuñaba o globo xa non había marcha atrás, o veleno caía e o gato morría; porén, se el contiña as rabuñas, eu remataba a merenda, volvía ao garaxe e deixábao libre. Ou o que é o mesmo: naquel instante preciso, mentres eu deglutía con afán, e sempre que non abrise a caixa e mirase dentro, Erwin estaba vivo e morto ao mesmo tempo en pólas diferentes do universo.
Daquela sentín miañar. Sentín, sen dúbida. Malia que aquelas reflexións me afastaran lonxe de alí, os maus sacáronme do ensimesmamento. Fun incapaz de dicir de onde proviñan, se do interior da caixa ou dalgún outro lugar fóra do cuarto. Mais iso non tiña importancia. Deixei caer o bocata, corrín ao garaxe e abrín a caixa.
Mais o gato... O gato... non estaba.
  • Hits: 278

ESCOLA D'ESCRIPTURA

ESCUELA DE ESCRITORES

ESCUELA DE ESCRITORES

EDITORIAL GALAXIA

AEELG

METODE

RESIDENCIA D'INVESTIGADORS

INVESTIGACIÓN Y CIENCIA

AELC

IDATZEN

EL HUYAR

EUSKAL ETXEA

BIBLIOTEQUES DE BARCELONA