Substancia negra

No chan, sentía como o frío do mármore entraba pola roupa. Abrín os ollos e decateime de que estaba tirada ó pe da escaleira. Botei a man á fronte pensando que non sería máis que un fío se sangue. Con dificultade, alcancei o paraugas que me acompañaba tamén nos días de sol e tras varios intentos, logrei poñerme de pé.

Levaba máis dunha ducia no último ano. Non podía asegurar cantas, pois había unha parte de min que rexeitaba levar a conta das caídas.

Os primeiros pacientes xa estaban agardando e quedaron mirando estrañados cando cheguei co paraugas. Xoel recibiume dende o control de enfermaría co mesmo sorriso de todas as mañás. Sentei diante do ordenador e decateime de que fora a primeira vez que perdía o coñecemento. Decidida, collín o sobre das probas de imaxe do terceiro caixón. Había máis dun mes que o gardaba baixo chave.
O corazón batía axitado contra o tórax mentres rachaba o papel.

Negativo. A resonancia descartaba o crecemento anómalo cerebral capaz de explicar a perda de olfacto, as alteracións do sono e a descoordinación dos movementos cada vez máis evidente. Tiña que enfrontarme á decisión máis dura da miña vida e non sabía se ía ser capaz de loitar contra min mesma.

Todo sucedeu decontado: a carta de renuncia ó xefe do servizo de neuroloxía, a mudanza e as despedidas que só sucederon na miña mente. É doado que a xente crea que marchas ó outro lado do Atlántico cando traballas nun hospital de recoñecido prestixio. No entanto, para outros con máis interese polos contos que humanidade, a falta de equilibrio dos últimos tempos debíase a substancias de dubidosa legalidade.

Non acababa de afacerme á xente do interior, nin esperaba que eles se adaptaran a min. Todo era diferente e sentía que vivía como narradora dunha historia onde xa coñecera a moitos outros protagonistas. Aínda así, non podía negar que adoraba as vantaxes de vivir no anonimato, especialmente fuxir de prexuízos e miradas compasivas.

A amargura dos éxitos profesionais doutro tempo imprimiron un carácter estrito en canto á toma de medicación. Coñecía de primeira man as flutuacións motoras da enfermidade, polo que a levodopa se converteu na miña nova compañeira de viaxe. Os antidepresivos tamén comezaban a facer efecto e a rutina semanal contribuía a manterme activa; piscina, fisioterapia, logopedia... e volta a empezar. E non só activa, acudir á asociación de persoas con enfermidade de Parkinson axudoume a non sentirme soa.
De feito, foron as compañeiras as que me animaron a escribir e mudar a perspectiva. Por fin atopei un lugar no que podo expresarme libremente sen que me xulguen polo meu aspecto ou o meu pasado, o grupo de apoio psicosocial nos que son só Manuela.

“Achégase a fin do verán. Un de tantos, pois xa non recordo o último no que os meus pasos eran firmes e podía camiñar levantando os pés do chan.

Remata o verán para dar paso ó frío inverno, que acentuará aínda máis unha rixidez sempre presente. Frío, glacial, xélido. Non importa a estación, a temperatura ou o estado do ceo. Só a impotencia ó ver que estás parada mentres o mundo segue xirando ó teu redor.

Co paso do tempo semella que os movementos se volven máis lentos… Mais eu prefiro pensar que é o mundo o que move con máis présa.”
  • Hits: 154

ESCOLA D'ESCRIPTURA

ESCUELA DE ESCRITORES

ESCUELA DE ESCRITORES

EDITORIAL GALAXIA

AEELG

METODE

RESIDENCIA D'INVESTIGADORS

INVESTIGACIÓN Y CIENCIA

AELC

IDATZEN

EL HUYAR

EUSKAL ETXEA

BIBLIOTEQUES DE BARCELONA