Sempre no meu corazón, Ada

De Ada Byron a Mary Somerville, ao 22 de xullo de 1843.
Querida Mary:
Espero que a miña constante correspondencia non acabe por esgotar a túa paciencia, a que teño en moi prezada estima. A modo de desculpa direi que encontro en ti, non só unha amiga e segunda nai, senón o máis frutífero alivio das miñas penas.
Desde a última misiva que che fixen chegar librouse no meu corpo unha auténtica batalla. O meu torso está dominado por unha auténtica frustración. Pero esta acaba no meu pescozo e cintura para ser substituída pola culpabilidade que reina na miña cabeza, inflixida polo rexeitamento ante o meu propio esposo e o baleiro para cos meus fillos, desencadeando nunha total insatisfacción con todo o que me rodea.
A risco de transmitir a bochornosa imaxe dunha muller dependente, hei de confesarche que non es a única persoa que recibe as miñas cartas. Escribo a mamá case a diario. Intento ocultar a miña frustración, pero de todos é ben sabido que a unha persoa como mamá, ningún detalle lle é indiferente. Non tardou en poñer á miña disposición un novo mentor, o matemático Augustus de Morgan, quen enseguida pareceu atafegado ante as miñas preguntas e insistiu reiteradamente en aterse ao contido que preparaba para cada clase. Tachou o meu comportamento de “impropio para alguén da miña condición” e, cito literalmente, “dunha muller que tentaba pensar coma un home”.
A miña totalmente insatisfactoria situación persoal xustifica a miña decisión de escribir ao que considero un gran amigo, o matemático Charles Babbage.
Coñecedora do seu enfrascamento na máquina diferencial dende moito antes de que tivese o pracer de coñecelo; apelei ao seu enorme sentido do altruísmo para que, por favor, recargase en min calquera tarefa relacionada co proxecto que precisase dun mínimo de responsabilidade.

Consagrándose como o fiel amigo que me figuraba, asignoume o labor de traducir o artigo que un científico italiano escribira facendo referencia ao seu proxecto. Engadía ademáis, que, sabendo do meu espírito inquieto, non dubidaba da miña incapacidade para traducir semellante texto sen engadir algunha disidencia á marxe das liñas que achegaba, e por tanto conferíame o permiso para comentar no que el consideraría un anexo, calquera cousa da que crese necesaria a súa participación.
Non tardei a penas un instante en esquecer a culpabilidade e sensación de fracaso que me alagaban para dedicarme por completo á realización do que máis tarde titularía como “Notas”.
Xuro por Deus, querida Mary, que non minto cando digo que en ocasións me esquecía de comer, nin que dicir dos meus deberes. Se a xente do pobo soubese que durante os días que seguiron á chegada da resposta de Charles, gardaba baixo a miña almofada os meus escritos, para proseguir co meu traballo tras notar como a respiración do meu marido se volvía acompasada, falarían da “exasperada Ada Lovelace, marcada polo divorcio dos seus proxenitores e a ausencia dunha figura paterna, enturbada pola dun pai vividor e irresponsable”.
Sen embargo, sei que ti nunca me censurarás, adorada Mary. Por iso, confíoche, co desexo de recibir as túas opinións e recomendacións, parte do traballo no que levo enfrascada as últimas semanas e que hoxe por fin enviei ao home que mo encomendou, aparvado probablemente, pola inmensidade do que el consideraba un breve anexo.
Temo a súa reacción neste sentido e ante a incorporación do que interpreto como unha idea reveladora. Desde que teño coñecemento do seu proxecto, insistín reiteradamente nas numerosas aplicacións que este podería supoñer, constituíndo un cambio drástico na nosa vida diaria. Con todo, o señor Babbage censurou, sempre que tivo oportunidade de facelo, a división que expoño entre os “datos” e o “procedemento” do proxecto. Censura, do mesmo xeito, a imaxe que establezo da súa máquina analítica como un prototipo similar ao tear mecanizado de Jacquard. Na miña opinión e resumindo, ambos veñen facer o mesmo, o primeiro tecendo quilómetros de debuxos alxebraicos e o segundo, flores e follas sobre a seda.
Síntome especialmente orgullosa do último apartado da obra, que estructurei coa intención de convencer ao meu bo amigo, onde introduzo a sucesión de Bernouilli como posible guía á hora de “tecer” as operacións.
En definitiva, Mary, malia recuperar durante o breve espazo dunhas semanas a vigorosidade que me caracteriza, o proxecto é tamén a causa do nerviosismo e insatisfacción que me someten, alimentando o lume de frustración que arde nas miñas entrañas.
Prego por un mundo, Mary, no que poida permitirme o luxo de durmir sen retorcerme, atormentada pola miña condición de muller.
Oxalá tivera nacido home, querida amiga. A miña historia sería outra, diso estou segura.
Prego tamén por volver a intercambiar correspondencia contigo e, se accedes á miña desgarrada petición, por continuar confiándoche detalles do meu traballo e a miña enrevesada vida persoal.

Sempre no meu corazón:

Ada.
  • Hits: 531