Skip to main content

A odisea de Ca

Ano 1932
Teño vividas 1605 vidas. Nesta última tocoume formar parte da cuncha de Pacoal, un caramuxo que non para quieto. Todo o día me leva de aquí para alí pola mesma rocha, rosmando porque as algas da parte dereita non son tan saborosas como as da esquerda. Aínda me lembro cando 14 vidas atrás estaba na Costa da Morte loitando contra as ondas máis salvaxes que vin xamais. Naqueles tempos estaba na placa esquerda de abaixo da percebe Milagres. O nome era perfecto porque o milagre era sobrevivir a aquel temporal todos os días.

Por certo, o meu nome é Calcio, aínda que me podes chamar Ca. Sempre vivín na auga pero o fixen de moitísimas formas: nas cunchas, nos animais, nas algas ou nas rochas. Case sempre estou acompañado do meu mellor amigo Nato, unha molécula de carbonato que sempre ten cousas interesantes que contar das súas outras vidas. Cada que nos atopamos, encántame escoitar as súas historias de alá arriba, na atmosfera, aínda que as últimas veces non se lle vira moi contento. Segundo el, as cousas cambiaron hai décadas. Os humanos seguen botando CO2, o curmán de Nato, ao aire como tolos. Polo visto, abriuse un buraco no ceo, na “Capa de Ozono”, ou algo así díxome Nato. A cousa parece grave porque a A.U.G.A. (Asociación Unida da Garda Ambiental) mandounos fai dúas semanas unha carta convocando unha reunión de urxencia asinada pola presidenta, ¡a Madre Natureza!

Ano 1997
Dende que se aprobou a Lei de acollida no 1933, a poboación de CO2 no océano medrou a fume do carozo. As moléculas de CO2 xa non teñen espazo dabondo onde vivir na atmosfera e veñen aquí para descansar na residencia chamada “Sumidoiros de Carbono”. Alí, moléculas de calcio encárganse de coidalos e mantelos no fondo do mar durante millóns de anos, camuflados en forma de carbonato dentro das rochas, lonxe do caos da superficie. De feito, apunteime para ser recruta da “Bomba biolóxica”, a entidade a cargo destas tarefas, para axudar nesta crise dalgún xeito. En uns días xa estarei nas profundidades do océano desenrolando a tarefa de gardián.

A verdade é que a vida no mar estase volvendo complexa, xa non é seguro nin cando estou con Nato nalgunha cuncha. Sinto que a nosa unión cada vez é máis débil dende que chegaron os CO2...

Ano 2023
Non pasou moito tempo dende que o exceso de CO2 superou o calcio ceibe que había no mar. A Bomba biolóxica rompeuse e comezaron as revoltas. As moléculas de CO2 desfacían as unión cos calcios e, por mor disto, disolvíanse as cunchas, as rochas e morrían os animais. Nato regresou por min cando o problema chegou aos Sumidoiros.
O océano dixo basta e o equilibrio entre auga e atmosfera para acoller o CO2 xa non existía. E a culpa de todo isto era deles, dos humanos. Esnaquizaron o noso mundo botando CO2 e aceleraron o proceso roubando as cunchas co calcio que necesitabamos para gañar un pouco de tempo, ao menos antes do desastre, antes do aumento da acidez da auga...

Ano 2138
As ondas do mar de Vigo van desaparecendo á súa chegada na praia.
-¡Uxía, afástate de aí!- gritou a súa avoa Xosefa dende o paseo. Esta vez a cativa arriscou demasiado mentres xogaba nas rochas. Sabía que estaba prohibido tocar aquela inmensa masa de auga que tiña diante pero non podía evitalo, o rumor das ondas chamábaa. Uxía estaba retrocedendo cando o viu.
-¿Escoitáchesme rapaza?- Increpou Xosefa mentres collía do brazo á súa neta para levala de novo ao paseo.
-¡Cantas veces vou ter que dicircho! A auga da Ría e como a lume, queima-. Uxía non deixaba de mirar aquela “pena” que había atopado nas rochas.
-¿Que tes aí neniña?...¡Oh!- asombrouse Xosefa mentres os seus ollos enchíanse de bagoas e a súa mente de recordos doutra vida.
Facía moito tempo que as cunchas desapareceron daquel sitio. Cando a xente quixo remediar a acidez do auga do mar xa foi tarde. As costas do mundo pecháronse ante o perigo daquela auga que foi, noutros tempos, fonte de vida. A cuncha do mexillón negro acibeche que estaba na mano da súa neta era agora máis valiosa que o ouro.
-¿Podo levala a casa avoa?- preguntou a rapaza emocionada.
-Non Uxía, as cunchas non son nosas para collelas. Os humanos xa collemos moitas e por iso xa non podemos xogar no mar. Déixaa na praia, é a súa dona e ela decidirá o seu destino.
O que non sabían era que dentro de aquela cuncha descansaban Ca e Nato, as últimas moléculas de carbonato cálcico. Permaneceran xuntas durante décadas e alí seguirían até que a choiva, a area o a acidez do mar desfagan a súa unión pero sempre preto do seu fogar, agora deserto de vida.
  • Hits: 87