Skip to main content

Un crecemento inesperado

Fai moitos anos, nun pequeno pobo de Galicia, vivía un mozo chamado Xurxo. Desde pequeno, Xurxo sempre sentiu unha gran interese pola ciencia e en particular, pola bioloxía. Pasaba horas e horas lendo libros, observando os animais do campo e explorando os bosques. O seu soño era converterse nun gran científico e descubrir algo que cambiara o mundo.

Un día, mentres camiñaba polo monte, Xurxo tomouse co descubrimento da súa vida. En medio dunha pequena charca, atopou unha estraña substancia verde que brillaba con intensidade. Xurxo, excitado polo seu encontro, decidiu investigar a substancia e levala ao laboratorio do veciño pobo para analizala.

Una vez alí, Xurxo empezou a experimentar ca substancia. Descubriu que estaba composta por unha serie de proteínas e moléculas que non coñecía e que nunca viu. Pero o que máis lle sorprendeu foi que ao aplicala nun pequeno rato, este empezou a crecer a un ritmo acelerado.

Xurxo estaba atónito. Descubriu unha substancia que tiña a capacidade de acelerar o crecemento dos seres vivos. Pero sabía que non podía simplemente facer pública a súa investigación. Debía seguir experimentando coa substancia para entendela mellor e demostrar a súa efectividade.

Pasaron varios meses e Xurxo, consciente da importancia do seu descubrimento, decidiu levar o seu experimento a outro nivel. En segredo, comezou a experimentar con seres humanos. El mesmo converteuse no seu primeiro suxeito de proba e aplicouse a substancia. Durante os seguintes días, Xurxo experimentou un crecemento acelerado. A súa pel estirou con rapidez, acadando unha estatura nunca antes vista. Pero a medida que Xurxo seguía crecendo, aumentaba tamén a súa desesperación.

Notou que o seu corpo se desequilibraba coa altitude e que a súa saúde empeoraba a medida que o seu corpo crecía sen parar. Os médicos, sorprendidos pola situación, non atopaban a causa do crecemento acelerado de Xurxo e el non se atrevía a confesar o seu descubrimento por medo a ser xulgado e rexeitado pola comunidade científica.

Meses despois, Xurxo alcanzou máis de 2 metros e medio de altura. Pero entón foi cando empezou a notar unha serie de cambios no seu corpo que non esperaba. O seu corazón axitábase dunha forma estraña e notou que a súa pel volveuse moito máis fina e seca. Ademais, o seu crecemento danou os seus órganos internos e o seu sistema respiratorio non era apropiado para o seu novo tamaño.

Finalmente, Xurxo deuse conta de que cometera un grave error. Xogou a ser Deus sen medir as consecuencias e estaba sufrindo as terribles consecuencias da súa propia ignorancia. Pero xa era demasiado tarde para dar marcha atrás. A súa vida estaba en perigo e non quería arriscar a doutros.

Así, Xurxo decidiu acabar coa súa propia vida, téndose frustrado e angustiado polo seu erro. A comunidade científica pronto descubriu o seu corpo sen vida e atoparon a pequena charca onde atopou a substancia que provocara o seu crecemento. Decidiron estudar a substancia e, tras varios anos de investigación, descubriron que a substancia era altamente dana para o ser humano e outros seres vivos.

O descubrimento de Xurxo terminara en traxedia. Pero o seu exemplo serviu como lección para que outros científicos non xogaran coa vida e a morte dos seus experimentos. E así, o recordo de Xurxo perdurou no tempo como unha advertencia dos perigos que leva a ignorancia, e do deber de respectar os límites da ciencia e a natureza.
  • Hits: 112