Skip to main content

TRAXICOMEDIA DO CRISTAL

Café de pota na taberna de ao lado unha mañá de choiva é o máis próximo á felicidade que son capaz de experimentar e narrar. O barullo, os xornais, os homes que falan doutros tempos mentres comen tapas de callos nesas potiñas pequenas de cor negra.

A carón da ventá, observo o xigante de cristal que parece tamén observarme desde a outra beirarrúa, agardando o meu regreso mentres raña o ceo coa forza de mil persoas. Xa bota de menos á xefa. A responsable de que exista, que sen min non estaría agora contemplando a vila desde as alturas. Desde a superioridade.


-


Entro con pés de la no edificio este, sen saber moi ben que facer. Ou sexa, seino, pero non sei como facelo. Non sei se me entendedes. En fin. Desde aquí, vestida dos pés á cabeza de negro coma se fose para o enterro de miña tía Agripina. Dios a teña na gloria para que non queira volver para baixo. Ben, por onde ía? Ai, si! Estou nun edificio de cristal. Si, de cristal. E estaredes pensando que que hai dentro. Pois haivos unha empresa. Pero non a típica das pelis con homes en traxe e mulleres secretarias con lentes. Non é así. É unha empresa onde se fabrican medicamentos. Pensaredes entón que por que teño que entrar aquí, se non hai nada máis que unha empresa de medicamentos. Ben, o certo... é que non son calquera tipo de medicamentos.

Todo comezou hai dous ou tres anos. Un telexornal anunciaba a creación dunha fórmula para unhas pastillas que curaban os maiores dos males: a tristeza, a dor, o cansazo. Eu estaba do outro lado do televisor, vendo os programas de cotilleo para señoras de sesenta anos mentres comía as miñas patacas fritidas cando empezou o telexornal. O normal sería que eu collese o mando e cambiase de canle, pero deixeino posto ao comezar por esta noticia tan... sorprendente. A muller que inventara esta medicación quería ser anómina, é dicir, non quería saír nos medios nin que se soubese o seu nome, co cal estaba representada por outra persoa. O certo é que me quedei aí coa dúbida da señora esta. E necesitaba saber máis.


-


Ao acabar o último grolo de café que había na miña cunca, cruzo a rúa para volver ao traballo. Subo ao piso, o último, onde está a miña oficina. Desde ese lugar eu teño controlado todos e cada un dos sectores do edificio e tódalas emisións sobre o tema das “pastillas da felicidade” en televisores de diferentes tamaños que cobren as paredes da oficina circular, só deixando espazo para un taboleiro onde coloco todas as noticias dos xornais onde se fala da miña invención. Fálase de tódolos aspectos desta nova fórmula. Só lles falta unha cousiña.

Eu.

Como era previsto, as “pastillas da felicidade” son o tema de interese xeral do momento desde que saíron, e tamén o é, en consecuencia, a identidade descoñecida da súa creadora. Se ben é certo que o desexo de manterme no anonimato tiña a intención de xerar aínda máis curiosidade, tamén había outros factores que me impulsaban a iso.


-


Eu quería saber como esta tía foi capaz de todo isto. Ademais, buscando en internet atopei xente que se sentía igual ca min. Querían saber dúas cousas:

• Que eran as “pastillas da felicidade” e de que estaban feitas.
• Quen era a misteriosa muller que as creara.

E eu, que son a única do grupo que vive na vila, dixen de ir meterme ao edificio ata chegar á súa oficina. Si, toleei, si.


-



Un son ao outro lado da porta que me separa do resto do mundo interrómpeme. Pulso o botón de emerxencia sen dubidalo.

Levanteime e fun abrir a porta da oficina, onde vin a unha muller duns corenta anos respirando coma se viñese de correr unha maratón contemplándome coa cara de quen acaba de ser pillado in fraganti.

Cunha mestura de enfado e furia, abalánzase sobre min.

—Así que es ti? Cal é a fórmula? A ver! Que son as pastillas?
—As pastillas da felicidade? De verdade o queres saber?
—Home! Senón non estaría aquí! —sóltame.— Fala!
—Non cho diría como non llo digo a todos os demais, pero ti fuches valente como para vir aquí e falar. E non caíches na trampa. As pastillas da felicidade son un remedio de parvos! Están feitas coas miñas bágoas! Todos cren que se na caixa pon que remedian a tristeza é certo. Isto o único que demostra é que a xente non sabe pensar, que se deixan levar! Se lles din que isto cura a tristeza, creno! A ver se nos decatamos de que hai que aprender a pensar, a non deixarse levar polo que fan os demais! Hai que ser sempre nós mesmos!
  • Hits: 100