UNHA ÚLTIMA BÁGOA DE NOSTALXIA....
Crow
Que é o mundo sen estrelas...e, aínda máis importante, que fariamos sen a súa luz, como deixariamos a escuridade e o xélido baleiro atrás sen esa brillante enerxía.
Esas preguntas tan frecuentes na cabeza da humanidade, sempre curiosa por descubrir todo ao seu redor, parecían os soños de nenos e nenas que xamais se farían realidade.
Tras centos de miles de anos alumeando e proporcionándolle calor e protección ao noso planeta, o Sol, esa estrela tan nova e radiante, apagouse sen previo aviso, coma se tratase dunha lámpada sen corrente eléctrica.
O ceo, claro e solleiro, foi substituído ao instante por un manto negro e denso e as temperaturas, antes agradables, caeron en picado.
A xente comezou a entrar en pánico. Podía apreciarse, nos seus ollos cheos de incredulidade, desesperación e unha mestura de terror e tristeza extremas.
Algúns, crentes de diversas relixións, rezaban ou falaban para os seus dicindo cousas coma: “Este é o castigo do Señor polos nosos incontables pecados”, “Alá está ensinándonos o mal que estamos a provocar”. Os científicos e apaixonados das ciencias máis desorbitados rían e berraban: “Isto acontece cando non facedes caso ós datos. Xa o dixeron moitos que sabían. Isto ocorrería antes ou despois”. Tamén moitas persoas comúns, que empurraban a outras para abrirse paso entre todos, expoñían sen remordementos: “Non quero morrer” ou “O que merece salvarse son eu”.
Nese instante de total caos, eu mirei ó ceo, con abraio e certa curiosidade.
Sería isto un soño ou sería verdade o que estaba a acontecer?Xusto cando decidín dar a volta, xunto ás miñas costas, toda
a xente fora morrendo a unha velocidade abismal. Nenos,
anciáns, mulleres, homes... todos mortos e...por que eu non?
Que me facía especial?, por que, a pesar das extremas temperaturas, eu non me atopaba nin un pouco incómodo?
É máis, por que non sentía nin un chisco de frío? Sería realmente un soño?
-Desconectade o programa. – dixo unha voz grave e masculina ás miñas costas- Hoxe tampouco sacaremos resultados disto.
Cando conseguín dar a volta, observei como un home grande e corpulento, de cabelo louro e cun traxe semellante ao dun médico, estaba acercándose a min cunha expresión insatisfeita e fría.
Recobrei axiña a cordura...xa sabía onde estaba!
Atopábame nunha sala de reprodución de espazos e escenarios por medio de hologramas de alta sensibilidade e realismo tal, que experimentar esta experiencia e a realidade non era moi distinto.
-Estás a poñerme dos nervios. – dixo o home tras golpearme a cara coa palma da súa man dereita- Se non comezas a ser de utilidade teremos que tomar medidas drásticas - Enténdelo... ou non?- bisboume ao oído cun ton que daba arrepíos só de escoitalo.
- Si... -dixen en ton sereno, para non mostrar o terror que esa voz me provocaba.
O home indicoume que marchara pola porta da esquerda e así o fixen.
Cando cheguei ó meu cuarto, pechei a porta con delicadeza e, coma sempre facía tralas miles de probas ás que me sometían día si e día tamén, collín o libro de astronomía que tiña e lino ata quedar durmido.
Xa pasaran tres anos dende aquilo. Tres anos dende que o Sol se apagara para, despois duns minutos, volver acender coma se dun interruptor se tratase.
Tras aquilo, e ao decatarse de que eu sobrevivira ás extremas temperaturas que asolaron o planeta nese tráxico día, varios homes de cara descoñecida leváronme a este lugar, onde moitos científicos se refuxiaran ao saber que o Sol se ía apagar, este sitio que mestura un espazo de investigación cunha especie de centro psicolóxico-emocional.
Despois do “blackout” (así decidiron chamarlle, os científicos, a ese estraño fenómeno que fixo o Sol hai tres anos), a xente que aínda seguía viva a duras penas foi tratada e volveu a calma e a normalidade ao mundo. Excepto para min.
Estaba farta desta vida. Se tan só puidese pechar os ollos e esquecer que estaba aquí. Aquí, sendo tratada coma un obxecto, coma un bicho raro e coma un premio ou un xoguete deses que gañas aos dardos nas festas das vilas e que todos queren ter.
Si... se tan só puidese pechar os ollos e espertar na miña cama co sol feble rozando a miña faciana, miña nai chamando por min para avisarme que o almorzo está listo e que teño que darme présa para chegar á escola...
Esa calidez dos días de primavera, canto a boto de menos! O son dos insectos, dos veciños, dos demais nenos xogando... Mais era imposible; xamais volvería alí. Non, a menos que morrese.
Unha bágoa percorreu o meu rostro como o último suspiro de nostalxia que me quedaba. Xa non había volta atrás, tería que acostumarme a este tipo de vida ou pensar nunha forma de acabar coa miña propia existencia.
Esas preguntas tan frecuentes na cabeza da humanidade, sempre curiosa por descubrir todo ao seu redor, parecían os soños de nenos e nenas que xamais se farían realidade.
Tras centos de miles de anos alumeando e proporcionándolle calor e protección ao noso planeta, o Sol, esa estrela tan nova e radiante, apagouse sen previo aviso, coma se tratase dunha lámpada sen corrente eléctrica.
O ceo, claro e solleiro, foi substituído ao instante por un manto negro e denso e as temperaturas, antes agradables, caeron en picado.
A xente comezou a entrar en pánico. Podía apreciarse, nos seus ollos cheos de incredulidade, desesperación e unha mestura de terror e tristeza extremas.
Algúns, crentes de diversas relixións, rezaban ou falaban para os seus dicindo cousas coma: “Este é o castigo do Señor polos nosos incontables pecados”, “Alá está ensinándonos o mal que estamos a provocar”. Os científicos e apaixonados das ciencias máis desorbitados rían e berraban: “Isto acontece cando non facedes caso ós datos. Xa o dixeron moitos que sabían. Isto ocorrería antes ou despois”. Tamén moitas persoas comúns, que empurraban a outras para abrirse paso entre todos, expoñían sen remordementos: “Non quero morrer” ou “O que merece salvarse son eu”.
Nese instante de total caos, eu mirei ó ceo, con abraio e certa curiosidade.
Sería isto un soño ou sería verdade o que estaba a acontecer?Xusto cando decidín dar a volta, xunto ás miñas costas, toda
a xente fora morrendo a unha velocidade abismal. Nenos,
anciáns, mulleres, homes... todos mortos e...por que eu non?
Que me facía especial?, por que, a pesar das extremas temperaturas, eu non me atopaba nin un pouco incómodo?
É máis, por que non sentía nin un chisco de frío? Sería realmente un soño?
-Desconectade o programa. – dixo unha voz grave e masculina ás miñas costas- Hoxe tampouco sacaremos resultados disto.
Cando conseguín dar a volta, observei como un home grande e corpulento, de cabelo louro e cun traxe semellante ao dun médico, estaba acercándose a min cunha expresión insatisfeita e fría.
Recobrei axiña a cordura...xa sabía onde estaba!
Atopábame nunha sala de reprodución de espazos e escenarios por medio de hologramas de alta sensibilidade e realismo tal, que experimentar esta experiencia e a realidade non era moi distinto.
-Estás a poñerme dos nervios. – dixo o home tras golpearme a cara coa palma da súa man dereita- Se non comezas a ser de utilidade teremos que tomar medidas drásticas - Enténdelo... ou non?- bisboume ao oído cun ton que daba arrepíos só de escoitalo.
- Si... -dixen en ton sereno, para non mostrar o terror que esa voz me provocaba.
O home indicoume que marchara pola porta da esquerda e así o fixen.
Cando cheguei ó meu cuarto, pechei a porta con delicadeza e, coma sempre facía tralas miles de probas ás que me sometían día si e día tamén, collín o libro de astronomía que tiña e lino ata quedar durmido.
Xa pasaran tres anos dende aquilo. Tres anos dende que o Sol se apagara para, despois duns minutos, volver acender coma se dun interruptor se tratase.
Tras aquilo, e ao decatarse de que eu sobrevivira ás extremas temperaturas que asolaron o planeta nese tráxico día, varios homes de cara descoñecida leváronme a este lugar, onde moitos científicos se refuxiaran ao saber que o Sol se ía apagar, este sitio que mestura un espazo de investigación cunha especie de centro psicolóxico-emocional.
Despois do “blackout” (así decidiron chamarlle, os científicos, a ese estraño fenómeno que fixo o Sol hai tres anos), a xente que aínda seguía viva a duras penas foi tratada e volveu a calma e a normalidade ao mundo. Excepto para min.
Estaba farta desta vida. Se tan só puidese pechar os ollos e esquecer que estaba aquí. Aquí, sendo tratada coma un obxecto, coma un bicho raro e coma un premio ou un xoguete deses que gañas aos dardos nas festas das vilas e que todos queren ter.
Si... se tan só puidese pechar os ollos e espertar na miña cama co sol feble rozando a miña faciana, miña nai chamando por min para avisarme que o almorzo está listo e que teño que darme présa para chegar á escola...
Esa calidez dos días de primavera, canto a boto de menos! O son dos insectos, dos veciños, dos demais nenos xogando... Mais era imposible; xamais volvería alí. Non, a menos que morrese.
Unha bágoa percorreu o meu rostro como o último suspiro de nostalxia que me quedaba. Xa non había volta atrás, tería que acostumarme a este tipo de vida ou pensar nunha forma de acabar coa miña propia existencia.