Gravidade ou maldade?
Sara
Isaac, espertou coma calquera outro día, coma calquera outro 7 de xullo no 1666. O xove de 18 anos, tomou un zumo de piña pola mañá coa súa avoiña, e foi á rúa a por mazás para xantar. Cansado de buscar, sentou na beirarrúa apoiado nunha maceira, con ganas de descansar. Ata que, de súpito, caeu unha mazá na súa cabeza. Botou un grito afogado e Don Juan chegou.
-Isaac, que pasou?
-Nada, Don Juan, caeume unha mazá na cabeza.
-Ala vai meu fillo, pois botaches un grito…
-Por que cres ti, que me deu na cabeza?
-Iso é sinxelo, porque estabas debaixo dunha árbore.
-Non, ten que haber unha lóxica explicación…
-En serio? O listo Isaac Newton preguntalle iso a Don Juan, o rei das tinieblas?
Mentres que camiñaban pola beirarrúa, Don Juan contaba os seus chistes, e seguía falando das tinieblas, pero Isaac non escoitou. Seguía buscando unha explicación lóxica a este común suceso, a aída dunha mazá dunha árbore. E se Deus quería espertarme? E se o goberno estaba espiándome? E se a madre natureza estaba ofendida por min? E se… o mozo, quedouse sen locos pensamentos e acontecimientos que el sabía que non pasaran.
Foise coa súa avoa, Rosmarta, e díxolle:
-Avoa, caeu unha mazá na cabeza, e isto por que pasoume?
-Ai netiño, isto é unha maldade. Alguén a lanzou? Vou por un remendo xunto a señora Elvira, que é unha curandeira boísima.
-Non Rosmarta, non te preocupes, irei eu, ti cociña as mazás.
- E logo, ti sabes onde vive?
-Si… eu creo que si.
Isaac saiu en busca de Elvira, a ver se lle daba un remendo que realmente non precisaba. El simplemente ía pensando no que dixera a súa avoa. “Isto é unha maldade”... E se a Terra por facer algo malo, dábache algo coma isto? Eu senteime na árbore… e a mazá sentouse en min… Iso tiña que ter un nome, coma “Maldade”. Si, era perfecto. Era un nome ideal.
-Boas tardes Elvira.
-Ola, muchacho. Xa contoume Rosmarta o que che pasou. Un pouco de esta planta, tómaa despois de xantar, vaite perfecta.
-Vale, moitas grazas. Señora Elvira, podolle facer unha pregunta?
-Claro que sí, muchacho.
–Por que cres que caeu a mazá ao chan?
-Bó… Eu coma curandeira diría que que ten que ver coa espiritualidade…
-Vostede non cre que é por algo relacionado coa ciencia?
-Muchacho, eu son curandeira, non científica. Don Gregorio sabe moito de ciencia e estas cousas. Saberá axudarte.
Isaac saiu en busca de Don Gregorio. Por agora todo concordaba coa súa teoría da maldade. Pero Isaac sabía que Don Gregorio non ía crer nisto…
-Boas tardes, Don Gregorio.
-Boas tardes, Newton.
-Podo facerlle unha pregunta?
-Si, pero non prometo que a saiba.
-Por que cres que as mazás caen das árbores? Pensando coma un científico, a poder ser.
-Bó, isto é polo proceso destas, caen debido ao seu peso.
-Xa, pero como o aire non pode aguantalas?
-É coma unha forza, que é atraída. Imos mirar ao laboratorio…
Tras varios días de investigación no laboratorio, Isaac tiña unha segunda teoría: a teoría da gravidade. O seu descubrimento era moi importante, debido a que agora sabemos por que non flotamos, coma as mazás non flotan. Isaac estaba impacente por saber máis usos deste dato, pero a verdade era que non había un dato, senón dous. Dous datos, un certo e un falso.
Debería crer na ciencia e a Don Gregorio, ou a Rosmarta e Dona Elvira, que cren no que vai máis alá do que se pode comprobar… Isaac estaba nervioso, quería saber a resposta da pregunta que ninguén antes cuestionara. Coma non flotamos e estamos pegados ao chan? A gravidade ou maldade…
En 2026…
Ana acabara de ler este fascinante diario e deuse conta de que toda nosa historia estaba baseada nun errado intento de evitar que a maldade atacara. A teoría da maldade triunfara en todo o mundo. Todo o mundo trataba facer sempre o correcto, pero tamén vivía con medo, aterrados dos malos sucesos que podían pasar. Nese momento, Ana soubo por fin que a teoría da maldade era unha crenza, coma unha relixión. A única resposta correcta era a gravidade. Ana estaba eufórica, máis antes de facer un comunicado oficial, pensou: Isto non nós podería levar a unha guerra mundial? Sería a primeira de feito. Non empezaría todo o mundo a ser malo? Ademais, deixaría de existir a miña materia favorita, na que estudamos como ser bos. Sen dúbida, a xente perdería o uso da razón! Ana, tendo todo isto en conta, decidiu levar estas reliquias a un lugar moi, moi, seguro… para protexer a un mundo mal informado…
-Isaac, que pasou?
-Nada, Don Juan, caeume unha mazá na cabeza.
-Ala vai meu fillo, pois botaches un grito…
-Por que cres ti, que me deu na cabeza?
-Iso é sinxelo, porque estabas debaixo dunha árbore.
-Non, ten que haber unha lóxica explicación…
-En serio? O listo Isaac Newton preguntalle iso a Don Juan, o rei das tinieblas?
Mentres que camiñaban pola beirarrúa, Don Juan contaba os seus chistes, e seguía falando das tinieblas, pero Isaac non escoitou. Seguía buscando unha explicación lóxica a este común suceso, a aída dunha mazá dunha árbore. E se Deus quería espertarme? E se o goberno estaba espiándome? E se a madre natureza estaba ofendida por min? E se… o mozo, quedouse sen locos pensamentos e acontecimientos que el sabía que non pasaran.
Foise coa súa avoa, Rosmarta, e díxolle:
-Avoa, caeu unha mazá na cabeza, e isto por que pasoume?
-Ai netiño, isto é unha maldade. Alguén a lanzou? Vou por un remendo xunto a señora Elvira, que é unha curandeira boísima.
-Non Rosmarta, non te preocupes, irei eu, ti cociña as mazás.
- E logo, ti sabes onde vive?
-Si… eu creo que si.
Isaac saiu en busca de Elvira, a ver se lle daba un remendo que realmente non precisaba. El simplemente ía pensando no que dixera a súa avoa. “Isto é unha maldade”... E se a Terra por facer algo malo, dábache algo coma isto? Eu senteime na árbore… e a mazá sentouse en min… Iso tiña que ter un nome, coma “Maldade”. Si, era perfecto. Era un nome ideal.
-Boas tardes Elvira.
-Ola, muchacho. Xa contoume Rosmarta o que che pasou. Un pouco de esta planta, tómaa despois de xantar, vaite perfecta.
-Vale, moitas grazas. Señora Elvira, podolle facer unha pregunta?
-Claro que sí, muchacho.
–Por que cres que caeu a mazá ao chan?
-Bó… Eu coma curandeira diría que que ten que ver coa espiritualidade…
-Vostede non cre que é por algo relacionado coa ciencia?
-Muchacho, eu son curandeira, non científica. Don Gregorio sabe moito de ciencia e estas cousas. Saberá axudarte.
Isaac saiu en busca de Don Gregorio. Por agora todo concordaba coa súa teoría da maldade. Pero Isaac sabía que Don Gregorio non ía crer nisto…
-Boas tardes, Don Gregorio.
-Boas tardes, Newton.
-Podo facerlle unha pregunta?
-Si, pero non prometo que a saiba.
-Por que cres que as mazás caen das árbores? Pensando coma un científico, a poder ser.
-Bó, isto é polo proceso destas, caen debido ao seu peso.
-Xa, pero como o aire non pode aguantalas?
-É coma unha forza, que é atraída. Imos mirar ao laboratorio…
Tras varios días de investigación no laboratorio, Isaac tiña unha segunda teoría: a teoría da gravidade. O seu descubrimento era moi importante, debido a que agora sabemos por que non flotamos, coma as mazás non flotan. Isaac estaba impacente por saber máis usos deste dato, pero a verdade era que non había un dato, senón dous. Dous datos, un certo e un falso.
Debería crer na ciencia e a Don Gregorio, ou a Rosmarta e Dona Elvira, que cren no que vai máis alá do que se pode comprobar… Isaac estaba nervioso, quería saber a resposta da pregunta que ninguén antes cuestionara. Coma non flotamos e estamos pegados ao chan? A gravidade ou maldade…
En 2026…
Ana acabara de ler este fascinante diario e deuse conta de que toda nosa historia estaba baseada nun errado intento de evitar que a maldade atacara. A teoría da maldade triunfara en todo o mundo. Todo o mundo trataba facer sempre o correcto, pero tamén vivía con medo, aterrados dos malos sucesos que podían pasar. Nese momento, Ana soubo por fin que a teoría da maldade era unha crenza, coma unha relixión. A única resposta correcta era a gravidade. Ana estaba eufórica, máis antes de facer un comunicado oficial, pensou: Isto non nós podería levar a unha guerra mundial? Sería a primeira de feito. Non empezaría todo o mundo a ser malo? Ademais, deixaría de existir a miña materia favorita, na que estudamos como ser bos. Sen dúbida, a xente perdería o uso da razón! Ana, tendo todo isto en conta, decidiu levar estas reliquias a un lugar moi, moi, seguro… para protexer a un mundo mal informado…