A viaxe da luz

Era verán, e aínda así chovía. A auga tecía arañeiras nas fiestras, coma un enxame de formigas que levaban vellas e estranxeiras promesas de liberdade. Lucía conducía cara ao albergue onde pasaba as vacacións no enigmático sur de Chile, tendo unha acalorada discusión por teléfono coa súa nai. As queixas de aburrimento, soidade e falta de conectividade eran as principais. Ata que, de súpeto, algo parecido a unha rocha caeu a quilómetros da estrada. Lucía parou o coche, abraiada polo que acababa de presenciar, e colgou. Non podía ser un soño, nin os efectos de estar bébeda; estaba ben esperta e non tiña nin unha pinga de alcol nas veas. "Poderá ser unha estrela? Un meteorito que perdeu o rumbo?", preguntouse ansiosa. A dúbida dominabaa, aínda máis o medo, pero a curiosidade medraba e medraba coma unha colmea, disposta a calquera cousa polo mel do coñecemento. Arrancou o motor e marchou, intentando manter a compostura. Ao chegar ao lugar, e confirmar que ninguén se decatara do evento, descendeu lentamente ata a profundidade moderada deixada polo cráter de impacto, disposta a presenciar as marabillas do universo. Non obstante, a súa intensa anticipación foi esnaquizada pola súa estrutura; era de chumbo, quizais metálica, cunha especie de porta alongada que...
"Non pode ser, está a abrirse", balbuceou, co corazón a latexar con forza.
Do interior emerxeu un ser, estruturalmente moi semellante aos humanos, envolto nun amplo traxe espacial. Quitouse o casco, e era... un humano!

"Es do espazo?", preguntou ela, sentindo como se estivese nunha película de ciencia ficción.

"Si", respondeu el, case sen alento. "É tan agradable falar con outro terrícola. Estiven tendo pesadelos con dinosauros".

"Dinosauros?", replicou ela.

Pero antes de que puidese insistir, subiu ao seu coche, recuperou a botella de auga mineral que levaba con ela e deulle unha bebida. Bebeu e bebeu coma se non levase semanas sen tomar unha pinga, ata que tosiu da rapidez coa que o facía.

—Contactarei co meu equipo para que veñan buscarme.

Chile ten unha dedicación notable á astronomía, sendo os seus ceos privilexiados para o estudo das estrelas, os corpos celestes e os segredos do universo.

—Que? Puideches ver os dinosauros? —preguntoulle Lucía mentres o levaba ao centro médico máis próximo.

—Despois de moito tempo e dun enorme desenvolvemento secreto da tecnoloxía astronómica, conseguimos construír un telescopio de tamaño normal capaz de recoller a luz que os dinosauros deixaron no planeta e proxectala cunha reconstrución precisa. Non minto cando digo que só velos cara a cara, mesmo os máis pequenos, causoume unha terrorífica parálise de medo.

—Vaia, a sesenta e seis millóns de anos luz de distancia. Iso é extraordinario —dixo ela cunha comprensible sorpresa.