Distira egiten ez duen altxorra

Kea atzetik zetorkigun eta eraikina karraska ari zen. Egongelako mahai gainean hainbat bitxi zeuden: diamante distiratsu bat, perla-lepoko eder bat eta, ondo-ondoan, nire loreontzi zaharra, laborategitik ekarritako itxura nahasi samarreko landare harekin.
-Jorge, atera berehala! -oihukatu zuen Jonek kaletik-. Hartu balio handiena duena eta korrika!
Eztulka atera nintzen espaloira, baina irribarre batekin. Nire besoetan ez zegoen urrea, baizik eta lurra eta hosto lehorrak.
-Baina… zer egin duzu? -Jonek buruan kolperen bat hartu izan banu bezala begiratzen zidan-. Mahai horretan diamanteak zeuden! Eta zuk landare zimel eta kutsatu hori hartu duzu?
-Ez da edozein landare, landare-garbitzaile bat da -esan nion, arnasa berreskuratuz-. Txiki hau aditua da lurrean uzten dugun zaborra “jaten”.
Esertzera joan ginen zintarri gainean, suhiltzaileak lanean ari ziren bitartean. Azaldu nion landare hori, Spergularia rubra, gai dela kutsatzaile asko dituzten meatze abandonatuetan bizirauteko. Bere sustraiek xurgagailu moduan funtzionatzen dute: lurretik beste inork kendu ezin dituen metal astunak xurgatzen dituzte.
-Magia orain dator -jarraitu nuen-. Laborategian, materialak fabrikatzeko petrolioa edo gure planeta kutsatzen duten beste erregai fosil batzuk erabili beharrean, landare hauek erabiltzen ditugu. “Sukaldatu” egiten ditugu karbonozko hauts beltz bihurtu arte; baina karbono “berezi” bat da, meatzeetako metalak bere barruan dituela.
-Eta zertarako balio du landare-hautsa beltz batek? -galdetu zuen Jonek, oraindik sinetsi ezinik.
-Hidrogenoa fabrikatzeko, etorkizuneko erregaia. Gure landareak metal horiek barruan dituelako, azeleragailu natural moduan jokatzen du. Ohiko metodoek baino lau aldiz energia garbi gehiago sor dezake! Gasolinaren ordez banana-azalak erabilita gehiago korrika egiten duen auto bat edukitzea bezalakoa da.
Jon loreontziari beste begi batzuekin begiratzen hasi zen.
-Baina badago gehiago -gehitu nuen-. Material berak lagun dezake zure aita bezalako pertsonak zaintzen; esan zenidan diabetearen ondorioz arazo batzuk zituela. Badakizu besoan daraman adabakia? Ba, landare hauen karbonoarekin glukosa-sentsore ultra-zehatzak fabrikatu ditzakegu. Landa-hondakin bat teknologia mediko aurreratuko tresna bihurtzea bezalakoa da.
-Ados, orain bai, erabat konbentzitu nauzu. Sinestezina da landare horrekin lor dezakezuna.
-Baina kontua ez da hemen amaitzen. Imajinatu edalontzi bateko uretatik gatza kentzeko iman bat. Material hau ur zikinean sartzen dugu, elektrizitate pixka bat ematen diogu eta… paf! Gatza eta zikinkeriak iman batek bezala harrapatzen ditu. Horrela ura garbi lortzen dugu modu merke eta jasangarrian.
Une horretan, suhiltzaile bat hurbildu zen kutxa metaliko erretxindu batekin.
-Hemen duzue, mutilok. Zuen bitxi batzuk berreskuratu ditugu.
Jonek kutxa barruan distiratzen zuen diamanteari begiratu zion, eta gero nire loreontzi zikinari.
-Badakizu zer, Jorge… gorde hori -esan zuen diamantea seinalatuz-. Urrea harrotzeko baino ez da balio; baina zure landarearekin energia, osasuna eta ur garbia sor ditzakegu. Uste dut gaur benetan etorkizuna salba dezakeen altxor bakarra eraman duzula.